محوریت پژوهشها در مورد آینده پخش نور بر روی بهبود کیفیت تصویربرداری قرنیه برای تهیه نقشهی دقیقتر از قدرت انکساری نواحی مختلف قرنیه میباشد. همچنین اجزای چشم میتوانند باعث پخش نور شوند که در میزان دقت پیشبینی نتیجهی این عملهای جراحی موثر باشند و لحاظ کردن این مسائل پیش از عمل میتواند در بهبود نتایج موثر واقع شوند.
Ocular Light Scatter Evaluation (ارزیابی پراکندگی نور در چشم)
straylight یا Light Scatter یا پخش نور پدیده ای است که به دلیل شکست، بازتاب و diffraction نور از قرنیه، لنز و رتین (شبکیه) و همچنین نفوذ نور از راه اسکلرا (صلبیه) و آیریس اتفاق میافتد که سبب کم شدن کنتراست تصویر، انتقال نور و کیفیت تصاویر شبکیه میشود. اینگونه Scatter شدن امکان دارد رو به جلو یا رو به عقب باشد. پژوهشهای آینده پخش نور بر روی اندازهگیری آن متمرکز میباشد.
در forward scatter (به سمت شبکیه) پخش نوری که پراکنده شده کمتر از ۹۰ درجه به نسبت جهت Incident light انحراف پیدا میکند. این اتفاق موجب تولید veiling luminance (کور کننده) بر روی شبکیه میشود و همچنین موجب کم شدن کنتراست تصویر شبکیه و ایجاد glare (بخار الود) میشود.
اگر نور پخش شده بیشتر از ۹۰ درجه منحرف شده باشد، به آن backward scatter میگویند که دلیل اصلی آن کم شدن میزان نور رسیده به شبکیه است. چون forward Scatter به صورت مستقیم عملکرد بینایی را تحت تاثیر قرار میدهد، میتوانیم بگوییم که اندازهگیری این پخش نور حیاتی است. برای تعیین مقادیر forward light scatter ابزارهایی به صورت تجاری در دسترس هستند. تکنیک Double-pass یکی از متداولترین روشها است که forward scatter تشکیلشده به وسیلهی انحراف لوکالیزه نور بر objective scatter index (OSI) را اندازهگیری میکند.
مقادیر objective پخش نور که به علت نامنظمی لایه اشکی و از دست رفتن شفافیت اکولار (چشمی) ایجاد میشوند را با OSI نشان میدهند. OSI مقادیری مابین صفر (No scatter) تا ماکزیمم ۲۵ (highly scattered system) دارد. سایر تکنیکهای اندازهگیری forward light scatter با کم کردن optical straylight یا با کمک گرفتن از اندازهگیری سایکوفیزیکال است.
Corneal Epithelial Mapping
اپیتلیوم قرنیه، توانایی تغییر پروفایل ضخامت را برای جبران نامنظمیهای سطح استروما1 دارد. پس در نواحی از دسترفتهی بافت، ضخیم شدن اپیتلیوم را شاهد هستیم. به طور مثال در کراتوکونوس (قوز قرنیه) اپیتلیوم بر روی مخروط (cone) نازک شده و در منطقههای مجاور نازک شدن استروما نیز ضخیم میشوند.
به طور مشابه میزان ضخامت اپیتلیوم مرکزی با میزان Refractive Error میوپی (نزدیک بینی) ablate شده بعد از عمل جراحی LASIK افراد میوپ، ارتباط دارد. بازسازی اپیتلیوم میتواند تاثیر بسزایی در تفسیر توپوگرافی قرنیه به همراه داشته باشد.
corneal epithelial mapping (نقشه بردای سطح قرنیه) با spectral-domain OCT2 یا سونودیجیتال3 فرکانس بالا قابل انجام است. تفاوت داشتن ضخامت اپیتلیال برای اسکرین (غربالگری) مراحل زودرس اکتازیهای (قوزهای) قرنیه، به خصوص الگوهای corneal warpage و همچنین ارزیابی پایداری پس از جراحی لیزری اصلاح دید مورد استفاده قرار میگیرند.
- استروما بخشی از بافت یا عضوی از اندام است که نقش ساختاری و یا پیوندی دارد. استروما از تمام بخشهای عضو که وظایف و عملکرد خاصی ندارند تشکیل شده است. مانند بافت پیوندی، رگهای خونی، مجاری و غیره. ↩︎
- Spectral-domain Optical Coherence Tomography (SD-OCT) یک روش تصویربرداری غیرتهاجمی است که برای بررسی ساختارهای داخلی چشم در شبکیه و عصب بینایی، استفاده میشود. این تکنیک به دلیل دقت بالا و سرعت بالای تصویربرداری،بهعنوانن یکی از ابزارهای اصلی در چشمپزشکی و اپتومتری شناخته میشود. ↩︎
- (Sonodigital) در چشمپزشکی به کاربرد فناوری سونوگرافی دیجیتال اشاره دارد که معمولاً برای تصویربرداری از ساختارهای داخلی چشم و تأمین اطلاعات در مورد بافتهای چشمی استفاده میشود. این روش عموماً شامل استفاده از امواج صوتی برای تولید تصاویری است که به پزشکان کمک میکند وضعیت بافتها و ساختارهای چشم را ارزیابی کنند. ↩︎