دوربینی چیست؟

دوربینی (هایپروپیا) یک عیب انکساری است که زمانی رخ می‌دهد که چشم نور را به درستی نمی‌شکند یا آن را خم نمی‌کند. به طور کلی، یک فرد دوربین به وضوح دور را می‌بیند، اما دید نزدیک برایش تار می‌باشد.

اما دیگران هایپروپیا را به گونه‌ای متفاوت تجربه می‌کنند. برخی از افراد ممکن است متوجه هیچ مشکلی در بینایی خود نشوند، به خصوص آن‌هایی که در بازه‌ی سنی جوانی هستند. اما برای افرادی که دوربینی شدید دارند، دید در هر فاصله‌ای، نزدیک یا دور، می‌تواند برایشان تار باشد.

هایپروپیا یک اختلال تمرکز چشم است، نه یک بیماری چشمی.

چه چیزی باعث دوربینی می‌شود؟

برای داشتن یک دید واضح، پرتوهای نور باید از جلوی چشم (قرنیه و لنز) عبور کنند. قرنیه و عدسی با هم کار می‌کنند تا نور را خم کرده و در نتیجه روی لایه‌ی پشتی چشم که شبکیه چشم نامیده می‌شود، فرود بیاورند. سپس شبکیه سیگنالی به مغز شما می‌فرستد که به شما این امکان را می‌دهد تا به خوبی ببنید.

در افرادی که به دوربینی مبتلا هستند، شکل چشم از خم شدن نور به درستی جلوگیری می‌کند، به طوری که نور به جای اینکه روی شبکیه‌ باشد، پشت آن قرار می‌گیرد. به عنوان مثال، ممکن است چشم فرد کوتاه‌تر از حد طبیعی باشد (از جلو به عقب) یا قرنیه جلوی چشم ممکن است خیلی صاف به نظر برسد. این وضعیت باعث می‌شود که پرتوهای نور در پشت شبکیه متمرکز شوند. به طور کلی، این امر به این معنی است که اشیا دور واضح بوده اما اجسام نزدیک تار خواهند بود.

اگر والدینی دوربین باشند، خطر بیشتری برای فرزندشان برای ابتلا به دوربینی وجود دارد. اما ابتلا به این اختلال در فرزندان لزوما دلیلش هایپروپیا والدین نمی‌باشد. به احتمال زیاد عوامل زیادی وجود دارد که منجر به این اختلال می‌شود و ژنتیک تنها یک بخش از آن است.

اکثر کودکان دوربین هستند، اما تاری دید را تجربه نمی‌کنند. هایپروپیا خفیف کودکان به این معنی است که آن‌ها به وضوح دور و نزدیک را می‌بینند. با افزایش سن، چشم رشد کرده و کشیده‌تر می‌شود و این موضوع باعث کاهش درجه‌ی دوربینی خفیف شده یا آن را به طور کامل از بین می‌برد.

علائم دوربینی چیست؟

علائم و نشانه‌های دوربینی عبارتند از:

• مشکل در کارهای نزدیک مانند خواندن
• خستگی چشم
• چشمک زدن
• سردرد

اکثر کودکان دوربین هستند، اما علائمی نشان نمی‌دهند. این به دلیل انعطاف‌پذیری لنز در چشم کودک است. این امر تطابق (تغییر تمرکز بین فواصل) را آسان‌تر می‌کند.

دوربینی چگونه تشخیص داده می‌شود؟

چشم‌پزشک شما می‌تواند دوربینی را در طول معاینه‌ی چشم تشخیص دهد.

در بیمارانی که می‌توانند حروف روی نمودار چشمی را بخوانند، ممکن است از فوروتر برای اندازه‌گیری نسخه‌ی عینک شما و تشخیص هایپروپیا استفاده کنند.

در مورد کودکان کوچک‌تر یا افرادی که نمی‌توانند حروف روی نمودار چشمی را بخوانند، چشم‌پزشک ممکن است از رتینوسکوپ و لنزهای تکی برای اندازه‌گیری این‌که چه میزان نور به داخل چشم هدایت می‌شود، استفاده کند. این کار به چشم‌پزشک این امکان را می‌دهد تا نمره‌ی چشم را به درستی اندازه‌گیری کند.

دور بینی چگونه درمان می‌شود؟

دوربینی به راحتی با موارد زیر قابل درمان خواهد بود:

• عینک یا لنز تماسی: آن‌ها با تمرکز مجدد نور بر روی شبکیه در پشت چشم باعث می‌شوند تا فرد بتواند به وضوح ببیند.
• جراحی انکساری برای بزرگسالان: دو نوع اصلی جراحی انکساری وجود دارد:
  • جراحی لیزر انکساری: با لیزیک و سایر روش‌های درمانی مشابه، می‌توان شکل قرنیه را تغییر داده تا نحوه‌ی عبور نور از آن تنظیم شود. با این حال، لیزیک به تنهایی می‌تواند درجات کمتر دوربینی را درمان کند.
  • تعویض لنز انکساری (RLE): با استفاده از RLE، لنز طبیعی چشم با یک لنز مصنوعی (عدسی داخل چشمی یا IOL) جایگزین می‌شود که باعث درمان هایپروپیا خواهد شد.

برخی از کودکان برای درمان دوربینی نیازی به عینک ندارند یا به مرور زمان با رشد آن‌ها، این وضعیت به طور کامل بهبود پیدا خواهد کرد. اما باید به این نکته توجه داشته باشید که همه‌ی کودکانی که هایپروپیا دارند باید توسط چشم‌پزشک معاینه شوند. اگر این اختلال درمان نشود، می‌تواند منجر به آمبلیوپی (تنبلی چشم)، استرابیسم¹ (چشم‌های ضربدری یا انحراف چشم) و کاهش بینایی شود.

هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد ورزش‌های چشمی، ویتامین‌ها یا قرص‌ها می‌توانند از دوربینی پیشگیری کرده یا آن را درمان کنند.

کدام درمان برای شما بهتر است؟

انتخاب مناسب‌ترین روش درمانی به چشمان و سبک زندگی شما بستگی دارد. شما باید نیازهای بینایی و فعالیت‌های روزانه‌ی خود را با چشم‌پزشک در میان بگذارید تا بهترین راه برای درمان دوربینی را به شما ارائه دهد.

1. استرابیسم (که به‌عنوان هایپرتروپی و چشم‌های ضربدری نیز شناخته می‌شود) ناهماهنگی چشم‌ها است که باعث می‌شود یک‌چشم به سمت داخل (ازوتروپی) به سمت بینی یا بیرون (اگزوتروپی) منحرف شود، درحالی‌که چشم دیگر متمرکز باقی می‌ماند. ↩︎