تست های کمکی پیش از جراحی حذف عینک

در این مقاله در مورد تست‌های تشخیصی و عکسبرداری‌های ضروری پیش از انجام عمل جراحی حذف عینک توضیح داده خواهد شد.

توپوگرافی قرنیه

باید انحنای قرنیه در تست های کمکی پیش از جراحی حذف عینک ارزیابی گردد. با وجود این‌که کراتومتری دستی می‌تواند داده‌های مفیدی به ما دهد، منتهی می‌توان گفت تا مقدار زیادی توسط روش‌های کامپیوتری توپوگرافی قرنیه جایگزین شده است. در حال حاضر تکنیک‌های متفاوتی برای آنالیز کردن انحنای قرنیه در دسترس هستند مانند placido¹ disc-based topography² ،scanning slit-beam imaging³ ،Scheimpflug photography rotating⁴ ،high-frequency ultrasound و همچنین OCT.

این روش‌ها شامل نقشه‌های رنگی که نشان‌دهنده‌ی power و elevation قرنیه (برامدگی قرنیه) می‌باشند و قرنیه را به تصویر می‌کشند، هستند. بیمارانی که آستیگمات نامنظم قابل توجهی دارند نمی‌توانند کاندید مناسبی برای عمل RS باشند. از عواملی که می‌تواند باعث آستیگمات نامنظم شود می‌توان به KC early و CL warpage (سفت شدن لنز تماسی) اشاره کرد. با استفاده از CL (لنز تماسی) معمولا آستیگمات نامنظم ثانویه با گذشت زمان برطرف می‌شود با وجود این‌که امکان دارد تا ماه‌ها به طول بیانجامد. معمولا توپوگرافی سریال قرنیه برای بهتر ثبت شدن آستیگماتیسم پیش از RS مفید واقع می‌شود.

اگر قرنیه خیلی Steep یا خیلی Flat باشد در ریسک عوارض بیشتر ایجاد Flap با میکروکراتوم⁵ می‌باشد. استفاده کردن از فمتوسکند به شکل تئوریک باعث کاهش این عوارض می‌شود. اگر میزان یا محور آستیگمات در توپوگرافی یا کراتومتری متفاوت از رفرکشن (نمره عینک) باشد باید رفرکشن مجددا بررسی گردد.

ممکن است دلیل این مسئله آستیگمات لنتیکولار یا انحنای پوستریور قرنیه باشد. بیشتر جراحان میزان و محور آستیگمات را بر اساس رفرکشن در نظر می‌گیرند. اما بیمار باید از این موضوع باخبر باشد که پس از جراحی کاتاراکت (آب مروارید) امکان دارد آستیگماتیسم ایجاد شود.

پاکی‌متری Pachymetry تست های کمکی پیش از جراحی حذف عینک

می‌توان گفت پاکی‌متری فاکتور مهمی در تست های کمکی پیش از جراحی حذف عینک برای تعیین کردن بیماران مناسب برای عمل RS (جراحی حذف عینک) می‌باشد. پاکی‌متری با استفاده از اولترا Scheimpflug Tomography و OCT قابل اندازه‌گیری می‌باشد. با کمک سیستم‌های مدرن توپوگرافی / توموگرافی قرنیه، نقشه‌ی پروفایل پاکی‌متری که نشان‌دهنده‌ی ضخامت نسبی قرنیه در محل‌های مختلف می‌باشد را می‌توان نشان داد که در مشخص کردن نازک‌ترین بخش قرنیه (که همیشه مرکز نمی‌باشد) یاری‌دهنده هستند.

علاوه بر این، محاسبه‌ی ضخامت قرنیه در تست های کمکی پیش از جراحی حذف عینک برای به دست آوردن Residual stormal bed (ضخامت باقی مانده استروما⁶) لازم است. چرا که برای ارزیابی و به دست آوردن ریسک اکتازی (قوز) کمک‌کننده می‌باشد. در یک تحقیق که ۸۹۶ چشم تحت عمل LASIK قرار گرفته بودند، میانگین ضخامت مرکزی قرنیه (rang ۴۷۲-۶۵1میکرومتر) ۵۵۰ میکرومتر +-۳۳میکرومتر بود. بیمارانی که قرنیه‌ی نازک (زیر دو انحراف معیار) برای پروسیجر‌های (جراحی‌های) ablative با لیزر کاندیدهای مناسبی نبودند.

اگر در تست های کمکی پیش از جراحی حذف عینک به افزایش ضخامت قرنیه به دلیل اختلال فانکشن (عملکرد) اندوتلیوم شک داشته باشیم، انجام دادن specular microscopy⁷ توانایی کمک در ارزیابی سلامت اندوتلیوم را دارد.

آنالیز جبهه موج Wavefront

توانایی ارائه دادن یک objective Refraction را در تست های کمکی پیش از جراحی حذف عینک دارد. برخی از جراحان برای مستند کردن میزان HOA (انحرافات سطح بالا) پیش از عمل از w.f استفاده می‌کنند. برخی از لیزر‌های اگزایمر از داده‌های w.f مستقیما برای ablation بهره می‌برند که به این راه wavefront guided ablation یا custom ablation می‌گویند.

برای refine کردن رفرکشن مانیفست (تعیین دقیق نمره عینک) nv تست های کمکی پیش از جراحی حذف عینک از داده‌های رفرکشن w.f بهره می‌برد. اگر w.f و مانیفست با یکدیگر خیلی متفاوت باشند، بیمار نمی‌تواند کاندید خوبی برای RS باشد. نسبت به ابلیشن استاندارد w.f (costume) Ablation بافت بیشتری برمی‌دارد. محدوده‌ی درمانی که توسط سازمان FDA برای w.f ablation مورد تایید قرار گرفته است از روش‌های مرسوم درمان با لیزر محدود‌تر است.

1. Placido یک ابزار چشم‌پزشکی است که برای ارزیابی شکل سطح قدامی قرنیه استفاده از آن استفاده می‌شود. مجموعه‌ای از حلقه‌های متحدالمرکز بر روی قرنیه پخش می‌شوند و بازتاب آن‌ها توسط معاینه‌کننده از طریق یک سوراخ کوچک در مرکز دیسک مشاهده می‌شود. ↩︎
2. تصویربرداری دیسکی (Disc-Based Topography) یک تکنیک تصویربرداری و تحلیل است که در بررسی و ارزیابی قوس قرنیه و دیگر ساختارهای چشم استفاده می‌شود. این روش به پزشکان کمک می‌کند تا تغییرات سه‌بعدی در سطح قرنیه و کیفیت بینایی را بهتر درک کنند. ↩︎
3. تصویربرداری با پرتو اسکنینگ اسلتی (Scanning Slit-Beam Imaging) یک تکنیک پیشرفته تصویربرداری در علوم بینایی و چشم‌پزشکی است که برای ارزیابی ساختارهای داخلی چشم، از جمله قرنیه، شبکیه و لنز، استفاده می‌شود. این روش در تشخیص و بررسی ناهنجاری‌های چشمی کاربرد دارد. ↩︎
4. عکاسی شیمی‌فلویگ (Scheimpflug photography) یکی از تکنیک‌های پیشرفته‌ای است که برای تصویربرداری از چشم و ساختارهای آن، مانند قرنیه و لنز، استفاده می‌شود. این روش در ارزیابی و توصیف ویژگی‌های آناتومی چشم کاربرد دارد. ↩︎
5. میکروکراتوم یک ابزار جراحی دقیق با یک‌تیغه نوسانی است که برای ایجاد فلپ قرنیه در جراحی لیزیک یا ALK طراحی شده است. ضخامت قرنیه طبیعی حدود 500 تا 600 میکرومتر متغیر است. میکروکراتوم در عمل لیزیک، یک فلپ به ضخامت 83 تا 200 میکرومتر ایجاد می‌کند. ↩︎
6. استروما بخشی از بافت یا عضوی از اندام است که نقش ساختاری و یا پیوندی دارد. استروما از تمام بخش‌های عضو که وظایف و عملکرد خاصی ندارند تشکیل شده است. مانند بافت پیوندی، رگ‌های خونی، مجاری و غیره. ↩︎
7. میکروسکوپی اسپکولار (Specular Microscopy) یک روش تصویربرداری است که برای بررسی و تجزیه‌وتحلیل ساختار سلولی قرنیه، به‌ویژه لایه اندوتلیال (endothelial layer)، در چشم مورداستفاده قرار می‌گیرد. این تکنیک به پزشکان این امکان را می‌دهد که توزیع و کیفیت سلول‌های اندوتلیال قرنیه را بررسی کنند و اطلاعات مهمی درباره وضعیت سلامت قرنیه به دست آورند. ↩︎