هایپرتانسیون چشم و گلوکوم

هایپرتانسیون چشم و گلوکوم

در بیماران هایپرتانسیون (افزایش فشار) چشم و گلوکوم (اب سیاه)، نگرانی اصلی از تاثیرات زیاد شدن IOP، در حدود بیشتر از ۶۵ میلی‌متر جیوه و به شکلی حاد، در طول اعمال ساکشن، برای تشکیل فلپ1 لیزیک2 یا فلپ اپی‌تلیال در اپی‌لیزیک می‌باشد. از اختلالات جدید VF، گزارشاتی در اثر فشار مکانیکی ایسکمی سر عصب (سکته عصب چشمی)، در اثر این افزایش موقت IOP، وجود دارد.

ارزیابی از بیماران اکولار (چشمی) هیپرتنشن (افزایش فشار چشم) یا POAG، شامل این موارد می‌باشد: شرح حال کامل، معاینات چشمی، VF پریفرال و پاکی‌متری قرنیه. عواملی که بیانگر پیش‌رونده بودن بیماری و کنترااندیکاسیون (معیار عدم اقدام) عمل می‌باشند، شامل موارد زیر است:

  • سابقه کنترل بد IOP
  • استفاده‌ی نا‌منظم از دارو
  • نیاز به بیش‌ترین درمان دارویی
  • اعمال جراحی قبلی

بایستی جراح، وضعیت Angel، مقدار CUP سر عصب (فرورفتگی سر عصب) و میزان VF loss (از دست رفتن میدان بینایی)، مخصوصا اگر split fixation (نگاه دوگانه شده) وجود دارد را ثبت کند. ضخامت کم‌تر قرنیه پس از جراحی، موجب می‌شود که IOP، کم‌تر اندازه‌گیری شود. به دلیل دقیق نبودن اندازه‌گیری IOP، تشخیص دادن گلوکوم ناشی از استروئید3، در چنین بیمارانی دچار تاخیر می‌شود و توانایی این را دارد که موجب cupping سرعصب (فرورفتگی)، VF loss و کم شدن VA شود.

هایپرتانسیون چشم و گلوکوم

چون تفسیر IOP (فشار داخل چشم) پس از لیزیک و یا PRK، در بیماران هایپرتانسیون چشم و گلوکوم، دشوار است، اگر IOP کنترل نباشد، نبایستی لیزیک یا PRK را انجام داد. در بیمارانی که OHT (افزایش فشار چشم) دارند، معمولا RS (جراحی حذف عینک) را می‌توان انجام داد، اما بایستی به RF های آن توجه داشته باشیم و بیمار نیز بایستی بداند که این عمل، تغییری در مسیر ایجاد گولوکوم ایجاد نمی‌کند، بلکه ممکن است اندازه گیری IOP دچار مشکل شود.

بررسی بیماران هایپرتانسیون چشم و گلوکوم

بایستی جراح، به ریسک‌فاکتور‌های پیشرفت گولوکوم در بیماران هایپرتانسیون چشم و گلوکوم، مانند بالا بودن شن، کم شدن ضخامت قرنیه، زیاد شدن نسبت C به D، سابقه‌ی خانوادگی گولوکوم و نیز IOP افزایش یافته، توجه داشته باشد. در بیمار گولوکومی، انجام RS، کنترااندیکه (منع مصرف) می‌باشد.

در حضور فیلترینگ بلب فعال یا شانت، در هایپرتانسیون چشم و گلوکوم، از ساکشن رینگ (حلقه مکشی)، نمی‌توان استفاده کرد. در موارد نادری که جراحی فیلترینگ و لیزیک، هر دو بایستی انجام گردند، بهترین کار این است که ابتدا لیزیک انجام شود و مدت زمان ساکشن، حداقل باشد (با این وجود که امکان دارد جراحی گولوکوم موجب ایجاد آستیگماتیسم گردد).

در بیماران هایپرتانسیون چشم و گلوکوم، انجام PRK، ارجحیت دارد. چرا که ریسک زیاد شدن IOP، در زمان ایجاد فلپ، وجود ندارد. بایستی استروئید پس از عمل، با احتیاط تجویز گردد. برای جلوگیری کردن از صدمه به فلپ لیزیک، در ۷۲ ساعت اول و در PRK تا ری‌اپی‌تلیالیزه شدن و برداشتن BCL، نبایستی IOP بررسی گردد.

  1. فلاپ LASIK یک “فلاپ” نازک و دایره‌ای از بافت قرنیه است که در طول عمل جراحی چشم LASIK با کمک لیزر در استروما ایجاد می‌شود. انجام این عمل یک روش انکساری رایج بوده که برای اصلاح مشکلات بینایی مانند نزدیک‌بینی، دوربینی و آستیگماتیسم طراحی شده است. ↩︎
  2. جراحی چشم LASIK شناخته‌شده‌ترین و رایج‌ترین جراحی انکساری لیزر برای اصلاح مشکلات بینایی است. عمل لیزیک (LASIK) می‌تواند جایگزینی مناسب برای عینک و یا لنز تماسی باشد. ↩︎
  3. استروئید (Steroid) نوعی لیپید یا چربی است که دارای یک حلقه‌کربنی سیکلوپنتان و سه حلقه کربنی سیکلوهگزان و کورتون ها است. ↩︎

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *